Somewhere, the painful acceptance of our inability and inadequacy liberates us from the misconception of who we truly are.

Imagine yourself spending late nights studying, while some of your classmates are just chilling on an uncomfortable plastic chairs and updating their facebook statuses or wasting their time watching on “please be careful with my heart” in youtube.

You’re plunging yourself into boring books, gluing to every detail, making notes, highlighting phrases you think that will come out in the exam.

Then reality kicks you hard. As you get your examination result, you’ve got a lower grade compared to your classmates. You’re lagging behind though you spend much time in studying.


Life is so unfair.


Lord I met you today

Lord I met you today. You were there lying,

suffering from a bed sore,

breathing through a silly tube,

with a lose leg,

with an extra muscle in your face,

sleeping, tired, alone.

Lord I visit you today.

I talked with you. You listened to me.

smiled at me, consoled by my presence.

You shook my hand. You trust me.

You share your vulnerability.

pagaling po kayo

What’s with San Jose?

I do have my shares of fears and worries as I embarked in this journey. When I was younger- vain and immature in ways, I kept asking myself if I can hold on and keep to the decision I have made. Am I crazy? Am I deluded with the idea of priesthood? What will I gain by it all?

Well, God is very patient with me. He understands my insecurities and needs and allows me to experience and discover something which enlightens the way I see things.

Before my college seminary graduation, as I plunge myself into our last retreat, the question that troubled  the dark pool of my mind was- how about my parents? They are growing older and sickly. They have given much to me and my siblings. Though they’re not asking for it, it becomes my responsibility which I am very willing to accept.

They toil so much for us. Taking care of them is the least thing I can do. Thanks to the retreat, I was enlightened that just as God has taking care of me, He will take care of my love one too. How little faith I have.

When I left home for Manila, my father was sick, a week after my mother too. The only sibling left in our house is my youngest sister. Mamang and Papang texted me, “Don’t mind us, we are happy and proud that our children are now chasing their dreams…”

I cried a bucket of tears.

Well, a month had passed since my entry to San Jose Seminary. All is well, though there were home sickness, misunderstandings, difficulty of sleeping and my perpetual struggle to fit in. I was and still am kind of a closed in, self-involved person who was just trying to stay in that safe place and that nest where I had good friends and people who are just like me.

I’m trying to keep an open mind with all the unfolding realities but I don’t know if I’m able to digest it all. Speaking of digestion, I do eat a lot, but some of the foods here are quite alien to me. There were dishes that looked nice but I have difficulty of figuring out how to eat it. Silly me.

Though the community is composed of young and some not-so-young men from different ranges of the Philippines, we manage to complement, understand and appreciate each others gifts and absurdity.

(to be continued :D)

I wake up quite late…

I wake up quite late than my usual rising. Said my prayers. Fixed my bed. Washed my face and brushed my teeth.

I went down for breakfast.

There’s a part of me struggling, trying to cope up with the atmosphere of the retreat. Well, I do love the silence; the quite atmosphere where you can hear the song of the bird and the rain typewriting in the roof. If my imagination works, I can even hear the gossip of the trees.

I hate to admit it, but my prayer time is consumed with watching the Amazing Spiderman. Sorry, I just get bored sometime.

Having consumed with boredom, I was tempted to ask God if He feels bored too?

A while ago, when I took my shower, I found myself in corollary with the cold water…until little by little  I felt the warmth of the hot water gushing and racing down my toes.

I felt God enveloping me. I felt His warmth embrace.

Then, I, too was contaminated with His warmth.

God showers His love abundantly.

My Good Lord, you know that I love you. I have left everything- my family, friends, my dreams to follow you. Though following you entails pain and sacrifices, I still want and willing to risk my life for you.

My Good Lord, I am sorry for all the betrayals I’ve done. For not loving much, for being ungrateful, pessimistic and lukewarm. I am sorry for going back to me shell of small concerns and insecurities every time I get hurt.

My Good Lord, be patient with me. You know that I love you, and I know that your love is greater than mine. Help me to love like you do. To love whom you love and hate sin. Let me grow in your love. Amen.

In Ignatian Way

In some ways, it is hard to express exactly why I want to pursue theological studies this time. I think it might be comparable to a question posed by a young lady to me a week ago as to why I want to become a priest.

Although there are several wonderful things I could say about my vocation, I was bound only to say to her, “I think this is what God wants me to do”. No sentimentality, no how-wonderful-to-stroll-beside-a-creek-and-meditate idea.

A vocation does not come out of nowhere. I am blessed to have been born into a loving family that appreciated its Catholic faith and let it influence every area of life. My parents set an example for my siblings and me of happily going to Mass on Sundays. It may not sound like much, but that basic example of Mass as a joy on Sunday, rather than an unappreciated obligation, went a long way.   In addition, I have several uncle-priests, and I would like to believe that priesthood, that divine blood runs in our veins 😀

I consider myself a diligent student. I am a voracious reader and a writer. I am engaging and sometimes provocative during class discussions.

Though I am confident to do better, if not best, in your graduate program, I’ve anticipate many elements of theological studies difficult.  I know there will be trying moments, trying personalities and trying schedules. But even with all those struggles in mind, I consider it an incredible gift to be formed and shaped in an Ignatian way.

I think this is the way of life to which God is calling me.


Dili pa kaayo dugay, ang mga mata sa Dios misuta kanato. Gikan sa kadaghanan nga pwede untang pilion, kita ang nakit-an sa mga mata sa Dios. Dili tungod kay kita hilabihan kaambungan (bisan pa’g makaingon pod ta nga di ta bati ug hitsura), o hilabihan ka utokan (ambot kaha ug kinsay bright nato diri). Gipili ta sa Dios, tungod sa gugma, tungod sa mga hinungdan nga iya lamang sa Dios. Ang gugma sa Dios maoy nangita kanato.

Ang tanan natong kasinatian, ang mga tawo, mga lugar, ug mga panghitabo nga mihulma sa atong kinabuhi, dili maoy bunga sa di-tinuyong mga kahigayonan. Kining tanan kabahin sa kinatibuk-ang plano diin ang Dios mihan-ay sa atong mga kasinatian maayo man o dili aron nga kita mahidangat niining taknaa karon. Matag adlaw nga makatubag kita’g “Oo” sa mga pagdapit sa Ginoo, makabuntog sa atong mga kahadlok, makapapas sa atong mga pagduhaduha, ug makabag-o sa atong pagsalig sa Dios, ato kining nabuhat tungod sa grasya sa Espirito Santo. Kini mao ang Espirito nga miuban kanato sa pagpanday, pag-ayo, ug pagtukod pag-usab sa atong kasabotan sa Dios. Sa tinuoray gayud, ang Espirito mao ang mihimo kanato ug mihulma kanato.

Karong adlawa, kini nga kasabotan mibunga ug usa ka dakong kalipay…ang adlaw sa atong graduation. Ug kamo, among pamilya, mga higala ug mga formators, dili lamang mga simpleng manan-away. Kamo mao ang mga buhing saksi sa gahum sa gugma sa Dios sa among kinabuhi tungod kay kamo andam kanunay sa pagbulig ug pag-amoma sa among bokasyon. Nakahibalo kami nga ang kinabuhi sa usa nga mipas-an sa krus ug misunod kang Cristo maoy kinabuhi nga dili sayon. Ug tuod man, ang atong Ginoo wala gayud misaad kang bisan kinsa ug higdaanan nga puno sa mga rosas (o bed of roses). Ug gani ang mga kauban namo karon nga mga beterano na mao pa ang una nga moingon nga ang kinabuhi sa usa ka seminarista dili sama sa usa ka chacha.

Apan beterano man o bag-ohay pa lang, ug kitang tanan nga nagkatigom niini nga dapit, hugtanon nga nagtuo nga Siya nga mikanaog gikan sa langit, ug mikuha alang sa kaugalingon ug kinabuhi isip tawo, pinaagi niana, Siya usab mipagaan sa among mga palas-anon ug mipadayon sa paghatag kahupayan ug kadasig sa among mga kalag.
Among ginganlan ang among batch ug NABI, usa ka pulong Hebreo nga nagkahulogan “ang pinadala.” Nilangkoban sa 34 ka mga batan-on nga adunay mga nagkadaiyang taras, kaantigohan, ug kahuyangon, taliwala niini nahimo namo ang pagdawat, pagpakabuhi, ug pagtambayangongay bisan pa man sa among mga kalainan. Human sa daghang katuigan sa pagpaningkamot, pag-ampo inubanan sa katawa ug mga luha, nakat-onan namo ang pagdiskobre sa among tinuod nga pagkatawo. Sa nanglabay’ng daghang katuigan among nasulayan ang pagpanaw isip “mga tawo nga andam alang sa kapangalagaran sa Santa Iglesia Catolica ug sa uban.”

Dinasig sa kasinatian sa mga unang magtutuo diha sa Buhat sa mga Apostoles, “Ug nag-ipon ang tanang nanagpanoo ug ilang gipanag-usahan sa pag-ambit ang tanang mga butang,” kami nag-inambitay diha na sa among mga personal nga kasinatian ngadto sa among mga T-shirt, toothpast, sabon, sapatos ug bisan underwears.

Uban sa mga malipayong panumdoman nga miputos sa matag usa kanamo mao ang sakit nga pagdawat nga mopadayon kami sa among panaw apan dili na kauban ang mga dagway nga among nakauban sa nangaging katuigan. Ang mga panamilit makasubo apan gikinahanglan ang pagtubo. Apan, hey, ato unang kalimtan ang mga kasub-anan karon. Atong himoon kining adlawa nga adlaw sa kalipay ug kasadya.

Ang mga kadaugan ug paghunahuna sa umaabot mao ang mipuno sa among hunahuna ug kasingkasing karon. Ang katumanan sa usa ka damgo maoy nakapadasig sa among espirito. Sa hinayhinay, gibati na namo ang kamingaw diha na sa hunahuna nga sa dili madugay mobiya na kami niining among pinuy-anan, niining lugar dalangpanan, niining paraiso nga mialim sa among mga samad sa kapakyasan ug sa mga kasakit sa sakripisyo ug nagmaya sa among mga kadaugan ug pakigbisog.

Ang seminaryo mao ang mialim sa pagka-inutil sa among kalag, sama sa gihimo na niini ngadto sa matag batan-ong lalaki nga mipuyo dinhi ug kanila nga mopuyo pa dinhi.

Ang seminaryo miusab gayud kanamo, dili lang sa among lawasnong aspeto apan ang among tibuok pagkatawo. Kini nakapaamgo kanamo sa mga butang nga dugay na namong gipaningkamotan nga mahibal-an.

Ang seminaryo mibaid sa among mga talento ug kaantigohan. Mihatag kini kanamo sa kabubut-on aron sa pagkab-ot sa among mga tumong bisan pa sa mga kalisdanan padulong niini.

Daw wala kamiy pagsalig sa among kaugalingon kaniadto, apan karon among gibungkag ang among tagsa-tagsa ka mga bayanan ug nakab-ot ang kumpyansa sa paghimo sa among mga tahas bisan pa sa atubangan sa daghang mga tawo. Gibati namo nga kami luya kaayo atubangan sa mga pagsulay kaniadto, apan karon mahimo na namo ang pagsagubang niini ug pagpangita’g paagi sa pagdaog niini. Daw kaniadto nawad-an kami sa paglaum nga makab-ot ang among mga pangandoy, apan karon makabarog na kami nga malig-on ug uban ang dakong tinguha nga makab-ot ang labaw pa sa among gipangandoy. Among nasuta ang among mga kapabilidad, ug nakaamgo nga, kon kami matumba, kinahanglan nga motindog kami ug ipadayon ang among nasugdan. Niana nga paagi among masulti nga karon nahimo kami mga mga tawo nga mas malamboon kay sa kaniadto. Andam na kami alang sa ugma. Dili pa kami niana kabantugan karon, apan ugma damlag kana makab-ot unya namo.

Ang seminaryo mipakita kanamo sa maluluy-on nga Dios diha sa panginahanglan sa among isigkatawo ug diha sa malipayong ganti sa pag-alagad sa usag usa.

Iyang gipakita kanamo ang kaadunahan sa among pagkatawo, ang katahom sa kinabuhi ug ang kamatuoran sa among mga kaugalingon. Iyang gipakita nga labaw pa sa among pagtuon kami gitagana isip mga tawo nga puno sa kinabuhi sa among pagsangyaw sa kaayo sa Dios diha sa tanan nga among gibuhat alang sa among kaugalingon ug sa uban.

Mga fellow graduates, uban sa amahanon nga gugma ug pag-amoma sa atong mga formators, kita giumol aron sa pagbuntog sa mga kalisod ug sa paggamit sa hustong paagi sa matag higayon nga gihatag kanao. Atong utang kanila ang parte sa atong mga kalampusan. Ug sa tanan, nga miumol kanamo sa nagkadaiyang paagi, kami nag-ampo alang kaninyo, alang sa maayong panglawas ug nga makapadayon unta kamo sa inyong pagka-instrumento sa pagpakita sa gugma sa Dios.

Dili paigo ang mga pulong alang sa pagpasalamat nga akong gibati ug sa akong mga kauban nga mga graduates. Kung unsa kami karon, utang namo kini sa inahanon ug amahanon nga pag-amoma sa among mga formators ug sa tibuok pamilya sa COR JESU SEMINARY.

Unsaon ba nato pagkalimot sa makahatag kinabuhi nga pagkaon nga gihatag sa atong mga kaparian diha sa balaang misa, kumpisal ug mga homiliya?

Ang walay puas nga pasensya sa atong mga magtutudlo nga maoy nakapalapad sa atong kaalam? Ang hilabihan kadako nga kasingkasing sa atong mga benefactors, nga mihatag kanato sa unang kasinatian sa kaadunahan sa Dios? Ang mga sakripisyo sa atong mga ginikanan sa panahon nga kita magkalagyo? Ang panahon sa atong mga bisita nga misalo sa atong kalipay karong adlawa?

Ug busa kami migahin ug usa ka linain nga dapit sa among kasingkasing alang kaninyong tanan diin kami mag-awit sa mga awit sa pasalamat sa tibuok namong kinabuhi.

Daghan kaayong salamat!

Sa among mga manghud sa pormasyon, kamo ang mga saksi, ug mga sumusunod sa inyong mga Big Brothers. Hinaut unta nga kining adlawa maghatag kaninyo’g kadasig ug kaikag aron sa pagkab-ot sa ganti sa pagkamainantuson ug pagbaton ug hugot nga tinguha. Ang panaw ang inyong pagtuo nagsugod na. Ipadayon ang panaw aron nga mahidangat kamong tanan ngadto gayud sa dag-anan.

Hinaut unta ang among presensya diri makadasig kaninyo sa pagtuon sa seryoso pa gayud, sa paggamit sa matag oportunidad nga makat-on ug sa pagsulay kanunay sa paghimo sa unsay maayo.

Ayaw kakontento sa unsay igo lang apan tinguha gayud ang unsay mas labaw pa. Pahimusli kini nga paraiso tungod kay ang tanan nga inyong gikinahanglan aron mahimong mga maayong anak sa Dios, maayong Cristianos, ania diri.

Sa dili pa kita mobiya niini nga ganghaan, dili ug dili gayud nato kalimtan.

Dili kita sama sa agila nga naanad sa kahamugaway sa iyang salag. Kita mga agila nga gitagana nang daan aron sa pagsakay sa hangin ug sa paghidangat sa langitnong kalipay sa pag-alagad sa atong isigkatawo uban ang dakong gugma.

Sa Dios ang tanang himaya!

When dreaming was free…

When I was young, dreaming was free.

I did not dream to becoming a doctor because I hated syringe. The needle was dreadful.

I never dreamed of becoming a lawyer because I did not know what a lawyer was then. I still hate the strictness of a lawyer as owner of law.

I never dreamed of becoming a farmer and own vast lands and numbers of cattle. What a folly, I was eh! I hated the bite of the sun on my skin, my brownish-black skin that never dreamed of becoming white, huh.

I had one other dream. I wanted to become a Veterinary Doctor. At least, the needle was for the animals, I thought. But the desire outgrew when I saw in television a veterinarian putting his arm inside the cow and when the arm is out, I saw the dung over it. I squirmed, eww. I will never be that doctor. Never.

I never realized that he used gloves at that time. Silly me.

The one remaining dream-to become a priest-was a comfortable one. I could have cars, a comfortable house and I could collect money every time I said mass. People will call me Padre.

I clung with this dream amidst the anxiety I read from my mother’s magazine to where I stared the black and white pictures of children-skinny, bony, bighead, hungry and starving children of Africa rotten with AIDS.

Plus the torture of my peers saying that priests will be castrated. See priest has no wife. That was I know at that time. Some priests have wives, don’t they?

I know the dream was burning.

Of course, like any other vain, uneasy teens, I also dreamed of having a good love life. I contented myself reading precious heart’s pocketbooks. Novels by Nicholas Sparks, and also watching romantic movies still based on Nicholas Sparks’. What’s the difference eh?

Of course, my life and dream were never complete if I did not listen to radio dramas that also nurtured my dream. I like the stories of Kulafu and Roco ang tawong bato and etc. These drama and stories kept my dream burning like wild fires.

While clinging with my dream, I become a seminarian.

One cannot go forward without looking back at the past, as many would say, may these be happy ones or sad ones. Pasts are always parts of the continuum of what we call life cycles, or, lifelines.

Life is a circular basis because we have abilities, tendencies to go back where we were, at least in our memories. It’s like picking up the truths, meanings, of our once life experiences.

Life is also linear. No one could ever turn the time around. We always end up counting the days, weeks, months and years-forget the hour- of our past lives, at least for now.

Going back to the intended tale that I planned to put it here. The dream, or is it prodding?

Do I dream of putting the cloak of holiness to become holier than the other? Or, do I dream of putting the cloak because I was conditioned by the dream of my family to become holier than the other family?

I could remember the beginning of it all, now.

It all began when dreaming was still free, at least for us very young then who could reenact all that the mind could grasp, grappled and conceived, freely without pretensions and inhibitions.

ZzZzZz, I’m taking a nap (sigh)….Flop!